MICHAEL GRUNLO (Leiden, 1976)
Op de avond dat te Utrecht het vijfde Nederlandse kampioenschap poetry slam plaatsvindt, reis ik naar Leiden. De dichter Michael Grünlo organiseert regelmatig een etentje voor vrienden en bekenden, en heeft mij uitgenodigd hierbij aan te schuiven. Traditiegetrouw weet ik het wederom voor elkaar te krijgen te verdwalen en schiet bijna in de stress. Gelukkig arriveer ik toch nog op tijd op het juiste adres. Michael deelt zijn lichte keurige woning met de hamster Louise (Thelma is helaas overleden). Buiten de dichter in kwestie zijn vanavond ook Michaels vriendinnen Barbara en Marlous aanwezig.
Michael Grünlo is dichter, taaladviseur bij de overheid,
medewerker van de Contrabas en groot J Lo fan. Hij
studeerde literatuurwetenschappen, publiceerde de
dichtbundel
Sterrenstof en schreef ook een boekje met
schrijftips. (Zijn mooiste tip: ‘Lees één gedicht per dag, of een paar bladzijden uit een goed boek.’) Hij publiceert zijn nieuwe gedichten voornamelijk op internet, zowel op zijn eigen gedichtenlog als op een aantal andere poëziesites. Ik vraag Michael of hij zijn gedichten ook voordraagt. ‘Ik heb niet zo’n zendingsdrang,’ antwoordt hij. ‘Mijn gedichtenlog was voor mezelf al een kleine revolutie. En wat optredens betreft, ik ga soms kijken en het kan ook best amusant zijn maar het blijft toch vaak een soort dichters voor dichters.’
Soep met gele courgette.We beginnen de maaltijd met een zeer smakelijke groentesoep met gele courgette. Daarbij serveert Michael knapperig warm stokbrood, olijven en tapenade.
Tijdens dit voorgerecht vertelt Michael wanneer hij is begonnen met dichten: ‘Het was in de brugklas. We hadden een zeer strenge kordate lerares Nederlands. In plaats van ons een schriftelijke overhoring te geven, kregen we ineens de opdracht twee gedichten te schrijven. Zij vond mijn gedichten wel goed en adviseerde me het vaker te doen. Ik ben toen blijven schrijven en liet haar vaak het resultaat lezen. Inmiddels is ze overleden, ik heb op haar begrafenis nog een gedicht voorgedragen.’
De verschillende gedichten van Michael hebben in mijn ogen een sterke samenhang, alsof ze een verhaal vertellen. Ik vraag hem of ze autobiografisch zijn. ‘Helaas wel,’ zegt Michael lachend, ‘maar ik probeer wel mijn gevoel zo te vertalen dat iedereen het kan voelen.’
Dat lijkt mij een goed uitgangspunt. Het persoonlijke universeel maken is volgens mij de kunst. Te vaak blijven dichters hangen in persoonlijk gezeur waar niemand op zit te wachten.
Het is tijd voor het hoofdgerecht: Wokkelpasta met vleessaus én vegetarische saus. Wij dames willen, gulzig als wij zijn, beide sausen proberen. Dat mag. Michael is een tijd vegetariër geweest maar hield het niet vol, hij houdt te veel van vlees. Als kind at hij het liefst snoep: ‘Vooral die zachte spekjes met een dun laagje chocola eroverheen waren goddelijk,’ zegt hij, terwijl het water hem weer in de mond loopt. ‘Ze kostte maar vijf cent. Nou, dan wist je wel wat je met je laatste gulden ging doen.’
Ook gefrituurde krieltjes met schil en al vindt hij erg lekker: ‘Ik ben dol op frituur, daarom heb ik ook geen frituurpan, nu eet ik heel gezond.’
Pasta met twee sausen.Na het hoofdgerecht vraagt Marlous of ik al naar de wc ben geweest. Ik vind het een nogal ongebruikelijke vraag. Wat heeft zij met mijn wc bezoek te maken? Al snel wordt het mij duidelijk dat het om de foto met handtekening van de halfnaakte J Lo gaat die op het toilet hangt en die ik zeker even moet bewonderen. Michael wenst te benadrukken dat het hem voornamelijk gaat om het geweldige acteertalent van de zangeres en niet om haar fysieke verschijning.
Terwijl Michael het dessert op tafel zet, voer ik met Barbara een geanimeerd gesprek over boeken. Ik ben benieuwd of Michael veel leest en welke schrijvers zijn favorieten zijn.
Hij houdt vooral van de wat oudere schrijvers zoals Louis Couperus. Wanneer Nescio ter sprake komt, wordt hij echt enthousiast. Aha, nu begrijp ik waarom Michael voor het pseudoniem Grünlo gekozen heeft. In eerste instantie had ik vooral de associatie met een wat oudere zangeres van het Nederlandse lied. Nu zie ik wel in dat het een mooi pseudoniem is en naar mijn idee een pseudoniem dat uitstekend bij de dichter Michael past.
‘Nescio heeft zijn ware identiteit heel lang verborgen weten te houden,’ vertelt hij. ‘Die bescheidenheid vind ik mooi. Het gaat bij hem over wat hij schrijft en niet om de persoon achter het werk. Pas toen een ander zijn werk ging claimen, heeft hij zichzelf bekendgemaakt.’
We tafelen na met verschillende soorten chocola en Franse kazen, daarbij drinken we een glaasje port.
Mijn laatste vraag is of de dichter nog een boodschap voor de wereld heeft.
‘Sta eens wat vaker stil,’ zegt hij beslist, ‘dat zou goed zijn. De meeste mensen rennen en werken maar zonder even rust te nemen. Ik noem het
slentertijd; tijd die je bewust niet nuttig doorbrengt. Het is grappig, wanneer je zelf aan het slenteren bent zie je pas hoe haastig en gestrest de mensen om je heen zijn.’
Ik knoop deze wijze woorden van de bescheiden dichter goed in mijn oren, neem afscheid van het gezelschap en slenter totaal ontspannen huiswaarts.
ETEN MET POWETEN
